Naam: Tonny de Jong

Woonplaats: Calgary

Geboren: 17-07-1974 in Scharsterbrug

Hobby’s: mountainbiken, muziek (bijv. Prodigy), gitaarspelen, concerten bezoeken

Team: Spaar Select

Trainer: Peter Mueller

Lengte: 1.65 m

Gewicht: 57 kg

Vriend: Mark Knoll

Broer/zus: een twee jaar jongere zus

Leukste: het EK winnen in een bomvol Thialf-stadion en de kus van Atje Keulen- ervaring Deelstra

Beste mentaal erg sterk; wordt niet gek van publiciteit eigenschap:

Slechtste met slecht weer geen zin om te trainen eigenschap:

Fav. muziek: alternatieve, punk-rock

Droom: veel reizen over de wereld

Auto: VW Golf van NOC NSF

Beste vriendin: Anni Friesinger, Marianne Timmer en mijn zusje

Koken: zelf, het liefst Mexicaans, taco’s met avocado-saus.

Al het nieuws wat ook maar een beetje betrekking heeft op Tonny, op schaatsen of op beide; kun je hier vinden. Keurig chronologisch gerangschikt. All the news you can imagine ... soon also in english available

Tonny Europees Kampioen Allround 1999!; 8 januari 1999

Na het behalen van de 3e plaats op de slotafstand van het EK Allround in Thialf Heerenveen, is Tonny voor de tweede maal Europees Kampioen Allround schaatsen geworden! Op de tweede plaats is de Duitse Claudia Pechstein geeindigd, op de derde plaats Annamarie Thomas. Meer info op de speciale EK site...

EK Allround 500 mtr: Tonny triomfeert; 8 januari 1999

Op de eerste afstand van het EK Allround in Heerenveen, de 500 meter, is Tonny eerste geworden. Annemarie Thomas werd tweede, Emesa Huniady is derde geworden. Gunda Niemann is tot ieders verbazing twaalfde geworden.

Veel vragen aan Tonny de Jong; december 1998 Sport International

Personalia: Geboren op 17 juli 1974. Woont in Heerenveen, heeft een vriend maar woont niet samen. Opleiding: MAVO, MLO-chemisch. Ik heb de tweede klas afgemaakt, daarna werd het te moeilijk om opleiding en sport te combineren. Lachen: Heel belangrijk, ik lach veel. Internet: Leuk om te doen, ik maak er best vaak gebruik van. Doping: Waardeloos, nooit aan beginnen. Wie gebruikt en wordt betrapt moet voor het leven geschorst worden. In het schaatsen wordt maar af en toe iemand betrapt, daarom weet je niet echt wie wel en wie niet te vertrouwen is. Hoogtepunt: Mij Europese titel in 1997. Dieptepunt: Het afgelopen seizoen. Idool: Evert van Benthem. Toekomst: Voorlopig kan ik nog schaatsen, over het vervolg heb ik nog niet echt nagedacht. Ik zie wel.

Ids zigzagt wel, Marianne niet; 23 november 1998 Algemeen Dagblad

Marianne Timmer gebruikt ze niet, Ids Postma gebruikt ze wel. Erben Wennemars had ze alleen op de onderbenen en niet op het hoofd. Volgens de TU Delft leveren de zigzag strips een tijdsvoordeel van een halve seconde per ronde. Een nieuw Noors onderzoek blies deze theorie deze zomer onderuit. De helft van de schaatser van de World Cup in Heerenveen schaatste dan ook zonder strips.

Ingrid Paul: 'TNO heeft getest met een stilstaande schaatser, maar schaatsers staan niet stil. Als je de strips op de verkeerde plek plakt, bestaat zelfs de kans dat je er juist nadeel van hebt.' De Noorse ploeg, waarvan Ingrid Paul bondscoach is, gebruikt dan ook geen zigzag-strips. De Noorse ploeg heeft zich meer gefixeerd op nieuwe pakken van ultralicht materiaal waarmee de weerstand aanzienlijk afneemt. De Nederlandse kernploegen daar en tegen gebruiken de strips wel, al wordt er niet erg zorgvuldig mee omgesprongen. De dunne strips moeten volgens een bepaalde formule worden aangebracht, en dat is een nauwkeurig werkje. Wie Tonny de Jong dit weekend bezig zag kon zijn ogen niet geloven. Vlak voor de start plakte ze nog even snel de dingetjes op haar pak. Lachend: 'Misschien haal ik ze er binnenkort wel weer af. Als ik Carla Zijlstra zonder die dingen zo goed zie schaatsen, dan twijfel ik heel erg over het effect ervan.'

In Heerenveen deed het gerucht de ronde dat de TU Delft op dit moment bezig is met de ontwikkeling van betere strips.

Verhaaltje:

Ja, dat is de moeilijkheid hé, als je na zo'n overwinning nog iets wilt schrijven over de spanning die je voelt als je zoveel dingen voor het eerst in je leven meemaakt. Maar dat ben ik verplicht. Aan mezelf, aan wat nu de virtuele fanclub is en natuurlijk aan Tonny. Tenminste, dat ervaar ik zo. Ik doe mijn best.

Op een gegeven dag komt daar het moment dat je wordt gevraagd of je mee wilt naar het EK in Thialf. Het eerste dat je dan doet is terugdenken aan vorig jaar, toen de kaartjes aan mijn neus voorbijgingen. Door mijn eigen schuld natuurlijk, maar goed, dat werd er in de Wak wel weer goed ingewreven.

Eind 1998 krijg ik de bevestiging dat ik meemag. En als je dan het kaartje eenmaal hebt,dan bewaar het zorgvuldig in je agenda, om er telkens als je je agenda open-slaat even van te genieten. En: om anderen verlekkerd naar het kaartje te laten staren, in de wetenschap dat ze niet bij machte zijn geweest er zelf eentje te regelen (Lieneke, nog bedankt hé). Mijn verwachtingen van zaterdag 9 januari waren helder: Tonny moest Europees kampioen worden. That's all. Daar kwam tenslotte iedereen voor. Maar wat werd er van mij verwacht? Ik bedoel: wat moest ik meenemen, wat moest ik aan, wanneer moest ik waar zijn? Nou woon ik gelukkig in dezelfde stad als waar de basis van de -tegenwoordig virtuele- is gevestigd en dat betekent dat ik mij gesteund wist door een aantal mede-T-fans. Natuurlijk wilden we niet te laat bij Thialf aankomen. We moesten daarom bijtijds weg. De planning met de auto te gaan hebben we laten varen, want de Sonnema-express was natuurlijk ook niet zomaar georganiseerd. Ja, wel om kwart over zes uit je bed, om krap zes uur later pas de eerste wedstrijd te zien.

De stilte op de weg naar station 's-Hertogenbosch kan twee dingen betekenen. 1: het is echt te gek vroeg, en 2: iedereen is al lang voor mij op weg naar Thialf. Met geen van beide mogelijkheden heb ik vrede ... Eenmaal op het station blijken er allerlei wegwerkers aanwezig te zijn. Werken doen ze niet, maar het is nog steeds behoorlijk vroeg, dus dat was niet vreemd. Al snel krijg ik door waarom ze op het station staan. Beneden op het perron staan de T-fans. Met de IC uit Eindhoven, waar Kees inderdaad inzit, gaan we naar Utrecht. Want daar worden we door een meute NS-, Sonnema- en Wieger-Ketellapperpersoneel naar de Sonnema-express gedirigeerd. Jemig wat een feest. Overal ballonnen en stickers, er wordt koek uitgedeeld, serpentine opgehangen, er komen Tonny-FC-posters in onze coupe te hangen. Te gek. En inmiddels zijn wij druk bezig in de stemming te komen, door middel van een hartverwarmend champagne-ontbijt, door Sonnema-hoofdbanden die worden uitgedeeld, door de make-up en door de muziek van een Friese harmonie. (Maar ze speelden ook andere liedjes, oud-Hollands, zeg maar). Waar nu precies de andere Thialf-gangers erbij komen kan ik niet zeggen, Eigenlijk valt de drukte op het perron steeds wel mee. Maar volgens mij is het Meppel, of all places. Het maakt ook niet uit. Als we op het station Heerenveen-IJspaleis aankomen lijkt de harmonie-uit-de-trein ons op te wachten. Wel een goed onthaal. We maken geen gebruik van de feestelijke aanbiedingen op weg naar de ingang, want iedereen blijkt ruim te zijn voorzien. RenŽe met oranje sokken en een oranje trui, Kees met twee Wieger-Ketellapper-stickers op zijn benen en een Sonnema-band eromheen, Bert en Lilian ieder met de Nederlandse vlag op hun wangen. En ik, ik ben 'echt een dagje uit' volgens de rest. Maar het is toch niet te gek als je een Tonny-pet op hebt en een oranje sjaaltje en de Nederlandse vlag op je wangen en een Sonnemaband, en nog zo wat? Precies.

In het stadion raakt Renée al snel aan de praat met een vakgenoot. Leuke vent joh, alleen is-ie erg lang en wil hij van geen wijken weten. Later blijkt hij ook een leuke peuk te kunnen roken. We houden de moed erin, want er wordt nog niet geschaatst, afgezien van een enkel rondje door een onbekende ster uit het verre oosten. Tijd voor Fruitdruifje enne, pas op dat-ie niet omvalt. Dat zou alleen maar plakken. Lekker hoor, zo'n Friese variant van gezond vruchtensap. One-hundred-and-eighty is er echt niks bij, vergeleken met deze start-official. Als die niet bij zo'n stemmen-castingburo is weggehaald, dan begrijp ik het niet. Hij krijgt natuurlijk heel Thialf plat. In ieder geval aan onze kant (Vak Noord O). De verwijzing naar Engeland krijgt nog een vervolg als even later op de lichtkrant de mededeling verschijnt dat Barney naar de finale door mag.

Langzamerhand raak ik geoefend in het omzetten van de beelden die ik van TV ken naar wat ik in Thialf zie. Er wordt hier veel minder goed ingezoomd. Daar mogen ze weleens wat aan doen. Maar dan zie ik toch een Gianni rijden en ... Sijijijijtjeeee! De O-side gaat er helemaal voor als Tonny wordt opgeroepen zich naar de start te begeven. Eerder hebben we haar al langs zien komen, maar toen paste slechts stilte, eerbied, respect, adoratie. Want daar rijdt ze dan, voor het eerst live in beeld! We hebben moeite om ons stil te houden als ze in de startpositie gaat staan. En dan maar blijven aanmoedigen hé, de hele wedstrijd lang, en nog eens extra aanzetten als ze bij ons voorbijkomt en nog een keer, want ze moet ons toch horen en nog belangrijker: ze moet er hard van gaan schaatsen en helemaal alles geven als ze de laatste honderd meter rijdt. We houden er bijna geen stem van over. Maar we zijn trots op je, Tonny! We hebben alle vertrouwen in morgen, de afstanden. Dat gaat lukken.

De lichtkrant zegt rond een uur of vijf dat we naar huis moeten. De Sonnema-Express staat klaar. Maar hoe kunnen we nou weg, als de dweilband maar blijft spelen en wij maar blijven zingen? Er komt toch een einde aan en we halen de trein van half zes met gemak. Het is een dubbeldekker en de ballonnen zijn weg. Er komt geen railtender meer langs en de trein wordt steeds iets minder oranje-rood-wit-blauw. In 's-Hertogenbosch zeggen we elkaar smakelijk eten en welterusten. Ik stap op de fiets in mijn Thialf-uitdossing en wordt nagetoeterd door een Golf-stationcar. Op naar huis, door de sneeuw. wat een begin, wat een einde.

Tonny, echt waar, je hebt het fantastisch gedaan! Enne, ik wil even een citaat rechtzetten uit de Volkskrant. Natuurlijk was het gezellig op de tribune en het bier was vast nog niet op. MAAR, WE HEBBEN WEL OP JOU ZITTEN WACHTEN EN WE ZIJN WEL SPECIAAL VOOR JOU GEKOMEN! Het kan zijn dat je ons niet hebt gehoord, of dat je ons niet hebt gezien, maar we waren er wel en speciaal voor jou!

(Naast de onnoemelijk waardevolle inbreng van Tonny, de IJskoningin zelf, was deze dag niet zo geslaagd geworden zonder de ondersteunende inbreng van Kees, Lilian, Bert, Renée, Lieneke, Michiel en zo vele anderen. Mijn hartelijke dank daarvoor!