Lieke van Lexmond
Lieke van Lexmond speelt de rol van Charlie Fischer in GTST. Ze is ook presentatrice, van het dierenprogramma "Kids for Animals" bij Yorin.

Verder zat zij in de film "Volle Maan", en speelde een gastrol in de BNN serie Costa!

Lieke werd geboren op 6 februari 1982 in IJsselstein.
Acteren en zingen zat haar al vroeg in het bloed: op vijfjarige leeftijd was Lieke al te zien in een Royco spotje, gevolgd door commercials van Calvé, Aviko en Het Land van Ooit.

Lieke speelde in schoolmusicals als 'Cats' en 'Hair'. Ze heeft meegewerkt aan een pilot, een (nog niet uitgebrachte) Nederlandse speelfilm en aan een bedrijfsfilm van de Nederlandse Spoorwegen. Daarnaast speelde zij een gastrolletje in de comedy Kees & Co.

Interview:

Over vallen en opstaan in de showbizz
Lieke van Lexmond (21) wilde al vanaf haar twaalfde actrice worden. Negen jaar later heeft zij een rol in de succesvolle film Volle Maan op haar naam staan en speelt zij de rol van Charlie in Nederlands bestbekeken soap GTST.

Geboortedatum: 6 februari 1982

Geboorteplaats: IJsselstein

Woonplaats: Benschop

Portfolio: Goudkust, Volle Maan, GTST en presentatrice van 'Kids for Animals'

Welke opleiding heb je gevolgd?
Ik heb mijn havo-diploma gehaald op het Cals College in Nieuwegein. Het was een leuke school, al moet ik zeggen dat ik me vooral de musicals herinner. Ik vond het altijd super om te zingen, dus ik was vaste gast op de muziekavonden en speelde elk jaar mee in de grote musical. De vakken op school gingen me wel makkelijk af, daarom richtte ik me meer op de culturele activiteiten.

Wat heb je gedaan om actrice te worden?
Ik deed modellenwerk en ging vanaf mijn twaalfde, op advies van een fotograaf, meedoen aan castings. Al snel werd ik gevraagd voor de speelfilm Prime Times, die wegens geldgebrek overigens nooit is uitgebracht. Vanaf dat moment wist ik: ik wil actrice worden. Maar ik was overal te jong voor. 'Te weinig ervaring' of 'te jong', werd me steeds verteld. Om me verder te ontwikkelen ben ik allerlei acteer- en zanglessen gaan volgen. Zodra ik oud genoeg was, schreef ik me in voor de Toneelschool. Ik deed echter tegelijkertijd auditie voor Goudkust en toen moest ik kiezen tussen theorie en praktijk. Ik koos voor het laatste en vanaf dat moment is het balletje gaan rollen.

Een mooie start van een glansrijke carrière?
Eerst wel, maar nadat ik twee jaar in Goudkust had gespeeld, werd het in december 2000 van de buis gehaald. Toen pas merkte ik dat ik opeens in een volwassen wereld terecht was gekomen. Dat ik nu toch echt zelf langs de bureaus moet om mijn gezicht te laten zien. Je moet natuurlijk wel laten weten dat je graag wilt werken. En terwijl je dat doet, leer je meteen de schaduwzijde van het vak kennen. Als het even iets minder gaat, dan zullen veel mensen je daar hard mee confronteren.

Heb je het gevoel dat je altijd moet presteren?
Dat moet natuurlijk wel, maar daar denk ik maar niet te veel over na. Ik doe het heel graag. Acteren is al jaren mijn droom en ik vind het heerlijk om te doen. Bovendien duik ik graag het diepe in, ik hou wel van een uitdaging. En het risico dat je dan een keer op je bek gaat, neem ik graag voor lief.

Wat vind je mooi aan jezelf?
Ik sta sterk in mijn schoenen en ben onafhankelijk.

Waar heb je een pesthekel aan?
Hypocrisie. Ik hou niet van mensen die te schijterig zijn om uit te komen voor hun mening.

Schaam je je ergens voor?
Natuurlijk zijn er dingen waarvoor ik me schaam. Maar ja, dat blijft wel privé.

Ben je een thrillseeker?
"Ik ben niet iemand die het avontuur opzoekt. Tijdens mijn werk heb ik al genoeg spanning: een optreden voor een wildenthousiast publiek of een plaat die goed scoort in de hitlijsten. In mijn vrije tijd doe ik het dan ook rustig aan."

Hoe is het om steeds op je uiterlijk beoordeeld te worden?
Ach, het is een onderdeel van mijn werk. Zolang ze me uiteindelijk ook maar kiezen om wat ik kan, kan ik er best mee leven dat mensen als eerste naar mijn uiterlijk kijken. Als ik een nieuw script krijg, word ik fanatiek. Dan merken ze vanzelf dat ik niet alleen maar een poppetje ben, maar ook een serieuze actrice.

Kun je goed tegen je verlies?
Het ligt er een beetje aan wat er gebeurt. Ik ben niet iemand die blijft kniezen, ik probeer in het algemeen weer snel in een positieve spiraal terecht te komen. Ik kan best goed tegen mijn verlies, maar niet als er iets onrechtvaardigs gebeurt. Ik word furieus van onrecht. Niet zozeer voor mezelf, maar vooral als het anderen betreft. Als mensen zo laf zijn om dieren of kinderen te mishandelen, bijvoorbeeld, dan moet ik niet in de buurt zijn. Maar verder valt het wel mee. In dit vak word je vaak genoeg afgewezen, dus je leert vanzelf wel om te gaan met teleurstellingen.